|
DISCOVER SOMETHING NEW!
YİTİM CAN YAKICI BİR ARMAĞANDIR!
NASIL BAŞARILI YAS TUTARIZ?
BAŞARILI YAS TUTMA SONUCUNDA NELER KAZANIRIZ?
BİTMEYEN YAS VAR MIDIR?
YAKLAŞIK 27 ÜLKE TARAFINDAN TAM 5 YILDIR NOBEL BARIŞ ÖDÜLÜNE ADAY GÖSTERİLEN,
DÜNYACA ÜNLÜ PSİKANALİST PROF. DR. VAMIK VOLKAN’IN “GİDENİN ARDINDAN (LIFE AFTER LOSS)”
ADLI KİTABI 17 YIL ARADAN SONRA YOĞUN TALEPLER ÜZERİNE TÜRK OKURLARIMIZ İLE YENİDEN BULUŞTU!
Ölüm kayıpların en somut ve en acı olanıdır. Ölüme karşı verdiğimiz tepkilerimizde farkında olmaksızın, geçmişimizdeki yarım kalmış, dayatılmış ya da aceleye gelmiş ayrılıklarımızın bilinçaltımızdaki kalıntılarını da birarada yaşarız. Yas tutma, sadece ölüme karşı verilen bir yanıt değildir. Yas tutma herhangi bir yitim ya da değişikliğe verdiğimiz psikolojik yanıt ve iç dünyamız ile gerçeklik arasında uyum sağlayabilmemiz için yaptığımız uzlaşmalardır. Yitim, aile yadigârı bir küpe olabileceği gibi; bir eş, bir sevgili, bir dost, bir umut, bir ülkü, bir vatan hatta ESKİ BİR KENDİLİĞİMİZ bile olabilir...
GİDENİN ARDINDAN okuyucusuna çözümlenmemiş kayıplarımızın; çocukluk, ergenlik ve yetişkinlik dönemlerimizdeki yaşamımızı ne derece olumsuz yönde etkilediğini, kaderimizi nasıl sinsice yönlendirdiğini psikanalitik, psikoterapötik olgular ile birlikte ve yaşanmış örnekler sunarak açıklıyor. Başarılı yas tutmanın tüm psikolojik dinamiklerini ve sonucunda kazandığımız değişimlerimizi anlatıyor.
Biz aslında biraz da kaybettiklerimiziz!
Yitim hepimizin hayatında var. Bizlere sormadan öykümüzün bir köşesinden giren davetsiz bir misafir gibi… Hem de kapıyı çalmadan…
Çoğu zaman uzun süre yatıya kalıyor ve asla gitmeyecekmiş gibi bizleri ürkütüyor.
Gittiğinde ise sanki hemen geri döneceğini ve belki bu kez kapımızı çalacağını düşünüyoruz.
Bir yandan gelmesini istemiyoruz, diğer yandan da kulağımız kapıda bekliyoruz.
Ne zaman ki bir daha asla dönmeyeceğini anlıyoruz; işte o an her şey sonlanıyor.
Ancak sonlar yepyeni bir başlangıca dönüşüyor. Ve yitim daima bizimle yaşıyor...
Bu kitap üzerinde çalışmaya başladığım dönemde, çok sevdiğim yakınlarımı ard arda kaybettim. Hayatımın en önemli kilometre taşlarını benim için asla paha biçilmez inci bir kolye gibi dizmiş akrabalarımı, kıymetli hocalarımı, büyüklerimi ve ölümleri benden gizlendiği için cenaze törenlerine dahi katılamadığım canım arkadaşlarımı..
.
Çözümlenmemiş yaslarımın benden neler aldığının da ve daha da alacağının bilincindeyim.
Duygularımı, evimin çatı katından her gece bana şefkatle ve ormandaki ağaçlarımın dallarını sarmalayan hüzünlü ay ışığına emanet ettim.
Zihnimde sürekli beliren mazimi yüzümdeki yağmur kokan sahte tebessüme terk ettim.
Öylesine ıssız bir yerde duruyor ki hayallerim; orada güneş neden mavi diye soran yok! Çimenler neden kırmızı diyen yok!
Deniz neden siyah diyen hiç yok!
Yitimlerimi düşünmekten kaçmak için gözlerim ağrıyıncaya, parmaklarım sızlayıncaya dek sabahlara kadar çalışıyorum.
Tasarlıyorum, yaratıyorum ancak yine de bir an dahi olsa kilitlenip kalıyorum ve ansızın kaybettiklerim oluyorum.
Karar verdim: Biz aslında biraz da kaybettiklerimiz...
(Kitabın önsözünden: Özler Aykan)
|
